Uzupełnienia na implantach

Implant to sztuczny korzeń umieszczany w kości szczęki lub żuchwy; to, co widać w ustach, co gryzie i co pokazujesz przy uśmiechu, to wykonane na nim uzupełnienie protetyczne. Gdy implant zrośnie się z kością, mocuje się na nim element łączący, tzw. łącznik (abutment); do tych elementów przytwierdza się pojedynczą koronę, kilkupunktowy most albo cały łuk zębowy.

Etap chirurgiczny opisaliśmy na stronie implanty zębowe, a ogólne porównanie z innymi rodzajami protez – na stronie protetyka stomatologiczna. Tutaj skupiamy się na tym, co dzieje się później: jak proteza łączy się z implantem, jakie są możliwości w bezzębnym łuku i która z nich komu odpowiada.

Przykręcane czy cementowane?

Korony i mosty na implantach mocuje się na dwa sposoby. Oba mają swoje miejsce; wybór zależy od kąta ustawienia implantu, okolicy w łuku i od tego, jak łatwa będzie w przyszłości obsługa uzupełnienia.

	Przykręcane	Cementowane
Sposób mocowania	Uzupełnienie przykręca się do implantu śrubą przechodzącą przez jego wnętrze; otwór na śrubę zamyka się wypełnieniem	Uzupełnienie cementuje się na łączniku przykręconym do implantu
Możliwość zdjęcia	Lekarz może odkręcić śrubę i zdjąć uzupełnienie	Zdjęcie jest trudne, często trzeba je przeciąć
Resztki cementu pod dziąsłem	Brak tego ryzyka, bo nie używa się cementu	Nieusunięty nadmiar cementu może wywołać stan zapalny
Wygląd	W zębach przednich położenie otworu na śrubę może ograniczać estetykę	Powierzchnia jest jednolita

W dłuższej perspektywie możliwość zdjęcia uzupełnienia jest bardzo cenna: gdy ukruszy się ceramika albo trzeba oczyścić okolicę implantu, uzupełnienie przykręcane można zdjąć i założyć ponownie. Dlatego w odpowiednich przypadkach połączenie przykręcane często ma przewagę. Gdy wybieramy cementowanie, najważniejszym krokiem staje się dokładne usunięcie nadmiaru cementu spod dziąsła.

Jakie są możliwości przy bezzębnym łuku?

Gdy w łuku nie został już żaden ząb, liczbę implantów i rodzaj protezy planuje się razem. Są cztery główne drogi:

• Proteza na zatrzaskach: na implantach mocuje się małe zatrzaski przypominające guziki, na które wskakują plastikowe matryce w protezie. W żuchwie często wystarczają dwa implanty, w szczęce zwykle planuje się cztery. Protezę pacjent zakłada i wyjmuje sam.
• Proteza na belce: implanty łączy się metalową belką, na której osiada proteza. Utrzymanie jest mocniejsze, ale proteza wymaga więcej miejsca, a czyszczenie pod belką wymaga staranności.
• Stały most hybrydowy: most obejmujący cały łuk, przykręcany zwykle do czterech–sześciu implantów, z różową częścią odtwarzającą utracone dziąsło i kość. Pacjent nie może go zdjąć; podczas kontroli zdejmuje go lekarz. All-on-4 to najbardziej znany przykład tej grupy.
• Ceramiczny most na cały łuk: przy niewielkim zaniku kości – stały most bez różowej części, oparty na większej liczbie implantów.

Różnice między stałymi rozwiązaniami na czterech i sześciu implantach szczegółowo porównaliśmy na stronie implanty All-on-4 i All-on-6.

Wyjmowana czy stała: co dla kogo?

Proteza stała daje wrażenie „jak własne zęby” i dla większości pacjentów jest pierwszym wyborem. Nie zawsze jednak jest lepsza. Przy dużym zaniku kości tracimy nie tylko zęby, ale też tkanki, które od środka podpierają wargę i policzek. Płyta protezy wyjmowanej łatwo przywraca to podparcie; uzyskanie tego samego mostem stałym może wymagać konstrukcji, pod którą trudno czyścić. W szczęce przy protezie stałej niektórzy pacjenci w pierwszych tygodniach odczuwają też ucieczkę powietrza podczas mówienia.

U osób, którym trudno dokładnie czyścić zęby z powodu ograniczonej sprawności dłoni, albo które w przyszłości będą potrzebować pomocy innych przy higienie, proteza, którą można wyjąć i wyszczotkować nad umywalką, często jest bezpieczniejszym wyborem. Decyzję podejmujemy wspólnie podczas badania, biorąc pod uwagę podparcie twarzy, ilość kości i Twoje codzienne nawyki higieniczne.

Z jakiego materiału?

Pojedyncze korony i krótkie mosty wykonuje się najczęściej z cyrkonu albo z porcelany na podbudowie metalowej. Przy stałych protezach całego łuku są dwa główne podejścia. Zęby akrylowe ustawione na podbudowie z metalu lub tytanu są bardziej elastyczne i łatwiej je naprawić; z drugiej strony z latami się ścierają i trzeba je wymieniać. Monolityczny cyrkon jest bardzo odporny na ścieranie i przebarwienia, ale gdy pęknie, trudno go naprawić, a przy planowaniu trzeba uwzględnić stan zębów w przeciwnym łuku.

Higiena: co naprawdę decyduje o trwałości?

Implant nie ulega próchnicy, ale w dziąśle i kości wokół niego może rozwinąć się stan zapalny. Nazywa się to periimplantitis i jest jedną z najczęstszych przyczyn utraty implantów. W odróżnieniu od choroby wokół naturalnego zęba może długo rozwijać się bez objawów.

• Przestrzeń pod mostem stałym trzeba czyścić codziennie szczoteczką międzyzębową, nicią do mostów (np. typu superfloss) lub irygatorem.
• Protezy wyjmowane należy co wieczór wyjmować i szczotkować; okolicę zatrzasków w ustach też trzeba czyścić osobno.
• Plastikowe matryce w protezie z czasem się zużywają i utrzymanie słabnie. Wymienia się je podczas kontroli – to nie usterka, tylko planowa obsługa.
• Jeśli poczujesz, że ząb się rusza, albo usłyszysz „klikanie”, nie czekaj – umów wizytę u nas lub, jeśli nie jesteś w Izmirze, u najbliższego dentysty. Poluzowaną śrubę dokręconą wcześnie łatwo opanować; przy zwłoce śruba może pęknąć.
• Jeśli zaciskasz zęby w nocy, szyna nagryzowa na noc chroni i protezę, i implanty.

Przebieg i czas leczenia

Protezę ostateczną wykonuje się zwykle po zrośnięciu implantów z kością, czyli kilka miesięcy po ich wszczepieniu. W przypadkach całego łuku z odpowiednią kością stałą protezę tymczasową można założyć tego samego dnia co implanty albo w ciągu kilku dni; ostateczna i tak powstaje dopiero po zakończeniu gojenia.

1. Wycisk: położenie implantów w ustach przenosi się za pomocą specjalnych elementów wyciskowych albo skanu cyfrowego.
2. Przymiarka podbudowy: przy całym łuku sprawdzamy, czy podbudowa siada na wszystkich implantach bez naprężeń. Pominięcie tego kroku zwiększa ryzyko luzowania się śrub i pęknięć.
3. Przymiarka zębów: kolor, długość zębów i zgryz sprawdzamy w ustach.
4. Oddanie: zakładamy uzupełnienie, dokręcamy śruby, korygujemy zgryz.

Przy pojedynczej koronie zwykle wystarczają 2–3 wizyty; przy całym łuku może być potrzebnych 4–6. Koszt zależy od liczby implantów, rodzaju połączenia i materiału; po badaniu w naszej klinice w Izmirze otrzymujesz pisemny kosztorys z wyszczególnieniem wszystkich pozycji.